WELKOM           VRIENDEN           NIEUWS           AGENDA           LINKS           CONTACT LIN OFACEBOOKA
 
 
  nieuwsboeken/films  
     
     
................ Redactielid Bronbeek Bulletin en Bronbeek bewoner Jaap Brink schrijft:  
  Dat was 2022, wat wordt 2023  
  geplaatst 4 mrt 2023  
     
 
 
 
   
  Je kunt het onfatsoenlijk, grof, niet netjes, basaal of onchristelijk vinden, maar toen ik het enkele decennia geleden voor het eerst hoorde vond ik het wel grappig. Het betreft de uitdrukking Het leven lijkt wel een closetrol, hoe dichter bij het einde, hoe sneller het gaat.
   
  Vreemd, maar zo voelde het de laatste maanden van 2022 wel. Na corona viel er heel wat in te halen.  Het ene vermaak was nog aan het nagalmen of een ander interessant gebeuren diende zich alweer aan.
   
  Er heerste in ons Koninklijk Tehuis vaak een aan nerveus grenzende bedrijvigheid. Technici als Iris en Alex toverden in de Poorterszaal via een laptop en grootbeeld TV een ng veel groter beeld.  Aanvangstijden van maaltijden werden soms een kwartier verzet. Dan heerste er vijftien minuten niet alleen in huize Bronbeek maar op nagenoeg heel de planeet aarde rust.  Die wereldwijde geestverwarrende gekte werd slechts aangeduid door twee letters, de W en de K.  Geen Weeg Kijken of Wanzinnig Klungelen maar Wereld Kampioen. Onnodig daar ‘voetbal’ aan toe te voegen. Het opperhoofd van dat grootse gebeuren luisterde naar de welluidende Italiaans klinkende naam Infantiel, maar wel met een o aan het eind. De goeie man kan niet tellen of is bij Poetin in de leer geweest. (satan en duivel schrijf je ook niet met een hoofdletter).  Hij beweerde op de openingsdag dat bij de bouw van de stadions drie dodelijke ongevallen hadden plaatsgevonden. Desalniettemin was het afscheid van 2022 voor ons Bronbeekbewoner militair en cultureel   groots en feestelijk. Staf, personeel en vrijwilligers hebben zich enorm uitgesloofd ons te plezieren. En dat is ze buitengewoon gelukt.  Al hebben ze nog niets met de jaarwisseling te maken, toch waren de taptoe in de Ahoy op 9 september en het optreden van het mannenkoor van de Koninklijke Luchtmacht op de 28ste van diezelfde maand een genot voor oog en oor. Vanwege het nog schitterend weer werd op 30 oktober voor het terras van het hoofdgebouw een prachtig concert gegeven door het Renieorkest Regiment Van Heutsz. En 15 November werd een bijzondere dag. Onze buren aan de Velperweg - Wijnexperts van het gerenommeerde Wijnhuis Robberts & Van den Hoogen - vergastten ons op een Wijnproeverij. We konden een keuze maken uit vier witte en vier rode wijnen. En dat was me toch een gezellig, leuk, chique en bovenal lekker gebeuren! Wat voor kastelen ik ook heb geproefd, maar beslist geen chateau migraine. Je kon ook wat bestellen. As je jong bent, doe je dat natuurlijk. De naam ben ik vergeten maar neem je een slokje dan waan je je in een sereen bos, gewichtloos liggend op een bed  geurige bessen en bramen, hunkerend naar een tweede glas terwijl het eerste nog halfvol is.
   
  Eigenlijk beleven we alleen maar leuke dingen. Op 24 november gingen we naar de Intratuin in Duiven. Daar kon je je vergapen aan duizend-en-n ding die niets met het echte kerstgebeuren van doen hebben. Als ik eraan terugdenk krijg ik weer de pest in dat ik niet zo’n schitterende knalrode kerstster heb gekocht. Maar zes euro. Stom.
   
  De bij Bingo altijd behulpzame dames Carla en Hedwig hebben zich de 28ste november zeer verdienstelijk gemaakt. Winnen of niet, voor iedereen was er een prachtig verpakte prijs. Leuk waren ook de kleine zelfgemaakte groene doosjes met bonbons. Dank lieve dames. U bent elke maandagavond onmisbaar.
   
  Dinsdag 29 november ’s avonds tegen 20.00 uur hing er een spannende sfeer voor de commandantswoning. Wel vroeg, maar de kerstverlichting aan de voorgevel zou worden ontstoken. Volgens deskundigen was het een ingewikkeld proces. Maar klokslag acht uur  maakte de kolonel een eind aan die onzekerheid. De commandantswoning werd plotsklaps een sprookjesachtig paleis. Het feestelijk gebeuren werd geaccentueerd door glwein en chocolademelk met of zonder rum en/of slagroom en grote plakken kerststol. John van Heijst, redacteur van Bronbeek Allerlei heeft op de achterzijde van het laatste nummer van 2022 een schitterende nachtopname van het feerieke wonder geplaatst. Prachtig. Rococo is teveel van het goede, maar romantisch is het zeker.
   
  En dan te weten dat tweeduizend kilometer oostwaarts een psychopathische machtswellusteling – na zich ‘vergist te hebben’ – het raketten laat regenen op steden met onschuldige mensen.
   
  Poorterszaal
  Willem van Westerneng was Sinterklaas drie dagen te vlug af. Vrijdag 2 december was ons aller Wim veertig jaar bij Defensie in dienst. De Poorterszaal zat vol met familie en vrienden. Het werd een drukke gezellige middag met veel felicitaties en cadeautjes. Luitenant-kolonel De Lange ‘commandant van regio Havelte en Schaarsbergen Facilitair bedrijf defensie’ overhandigde hem een oorkonde. Willem staat niet allen voor iedereen klaar met z’n gouden handen, maar heeft ook organisatorisch talent. Zonder hem wordt er geen vis gevangen, schoongemaakt en gerookt. En zijn er ook geen barbecue en Paresto-buffet.
   
  En ja hoor, drie dagen later kwam zijne heiligheid met z’n Pieten binnengestapt. Elk jaar een indrukwekkend gebeuren. De Pieten waren gul met pepernoten en ander gesnoep. Toch heerste er een voelbare spanning. Wie moest er bij hem komen?
   
  De Sint was dit jaar wel in een bijzonder vriendelijke bui, geen verwijten maar vrolijk gekeuvel. Goedlachse Ferry Visser maakte er een genoeglijk onderonsje van. Voor iedereen was er een letter, al was het ook de S van Sukkel of de D van Druiloor.  Het afscheidsgezang verliep als gewoonlijk muzikaal niet vlekkeloos. Weten we het nu nog niet? Na ‘Dag Sinterklaasje’ drie keer ‘daa-ag daa ag  daa ag’en n keer ‘zwarte Piet’. Dus niet a-ach a-ach, maar de dikke D ervoor.  Begrepen! Meerstemmig wordt het vanzelf
   
  En toen was er een dag later – de zesde – helemaal niets te doen. Maar de zevende was het dubbel feest.
   
  Allereerst verjaarde Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Amalia. In de toespraak die onze zeer gewaarde kolonel Van Dreumel hield vertelde hij namens staf, bewoners en medewerkers haar gelukwensen te hebben gezonden. Wat mooi. Bedenk wel dat ze - al is het ook een paleis – voor haar veiligheid genoodzaakt is thuis te blijven. Gewoon met leeftijdgenoten student zijn is haar blijkbaar niet gegund. We hebben een welgemeende heildronk op haar uitgebracht. Ook werd er die dag het jeneverkruis uitgereikt. Een voor mij nieuw gebeuren. Maar als ik het goed begrepen heb wordt een officier elk decennium dat hij officier is onderscheiden met het jeneverkruis. Dat is aanvankelijk een fles jonge jenever, Maar hoe langer hij officier is des te ouder wordt de jenever. En onze kolonel bleek al vijfendertig jaar officier te zijn. Doe dat maar eens na. Die jenever was dan ook al behoorlijk bruin.
   
  Kerstmannen
  Verbazingwekkend was op tien december de colonne gemotoriseerde kerstmannen die ruig ronkende voor het hoofdgebouw stopte. De verwaaide baarden gladstrijkend en met witgehandschoende handen werden we door de rood geklede berijders enthousiast begroet. Ongetwijfeld had Luitenant ter Zee2 A. Kok hier de hand in, hij werd begroet als ouwe jongens krentenbrood. Er was zowaar voor iedereen ook nog wat lekkers. Paresto stond in de startblokken met koffie en warme chocolademelk. Ze moesten nog meer mensen blij maken en hadden begrijpelijk weinig tijd. De feestverlichting langs stuur en tank werd rechtgetrokken en alsof het een kinderfietsje was sprongen ze op hun slagschepen van Harley Davidsons en BMWs. Zwierig zwaaiend verdwenen ze braaf brullend naar de uitgang.
   
  Zestien december was het dan zover. Het kerstdiner te Giessen. Wat is dat toch een prachtige gelegenheid. Mooie grote zaal helemaal voor onszelf.  Na die twee jaar corona deed het weer vertrouwelijk aan. Gezellig terug op het oude nest. En wat was het weer een fijne leuke lange avontuurlijke avond. Er werd zelfs en masse Potjo potjo gedanst.  Uit- en inwendig was het weer als vanouds volop genieten.
   
  Vr de kerst - de twintigste - was er in de Poorterszaal nog een mooi optreden van het octet ‘Musical Signals’ leden van het Vrijwillig Muziek- en Tamboerkorps Verbindingsdienst. Waarom tooit zo’n Nederlandse groep van een Nederlands Korps zich met zo’n on-Nederlandse titel? Wat ten gehore werd gebracht was vlot en vrolijk en de ruimtes ertussen waren niet te kort.
   
  Het begin van kerstavond was weer een ontroerend gebeuren. Om 19.00 uur konden we als bewoners bij de urnenmuur lichtjes plaatsen. Ik heb een kaarsje gezet bij de tegel van Henk Frankevijle, de boezemvriend van Jos Wouters.  Verrassend en indrukwekkend in die duisternis was het optreden van het korps van de Verbinding.  Alleen op de lessenaars brandden hele kleine lampjes voor de partituur. De Poorterszaal leek wel een metamorfose te hebben ondergaan. Het was er intiem en behaaglijk. Dominee Sent wist iedereen te boeien met het wonderlijke tweeduizend jaar oude verhaal uit Lucas 2. Het verbindingsmuziekkorps was onderdeel van de feestelijke liturgie. Aan het eind van de viering werd gezamenlijk het ‘Ere zij God’ gezongen. Er heerste een opgewekte stemming. Iedereen had het naar de zin. Op de gang stond echtgenote van de kolonel mevrouw Karin aan het ene eind van een lange tafel plakken kerststol te smeren, aan het andere de heer Busscher glhwein en warme chocolademelk te tappen,  ‘als gewoonlijk’ met of zonder rum en slagroom. Op het midden van de tafel lachten vele kerstversnaperingen je toe. In de feestelijke Poorterszaal was het ook gezellig aan de bar. Nog was het niet mooi en lekker genoeg. Overbodig te vertellen dat het kerstdiner de volgende dag een overheerlijk gebeuren was. De mensen van Paresto zijn altijd in vorm, maar nu was elke gang weer een kunstwerk. Toch word ik altijd overvallen door jaloezie als ik ze glimlachend joyeux zie binnenkomen alsof er niets aan de hand is. Maar op de linkerarm staan (of zweven?)  drie borden met culinaire hoogstandjes en op de rechter twee. Vroeger heb ik eindeloos geoefend met oude borden maar niets bleef heel.  
   
  Realiseren we ons wel dat we in een buitengewoon bevoorrechte positie verkeren? Juist in deze tijd: wij zoveel en zoveel anderen zo weinig of niets…
   
  De mess wist tussen kerst en Nieuw jaar nog een dagje Oudhollandse spelen te organiseren. Plezier en spanning gingen hand in hand. Ferry Visser was de kanjer met de meeste punten. Zijn naam wordt nu in de wisselbeker gegraveerd.
   
  Ja en toen werd het Oudejaar 31 december 2022 Allereerst heel veel dank aan kolonel en echtgenote en staf, maar ook personeel en vrijwilligers. Dank voor alles wat u het afgelopen jaar voor ons hebt gedaan. Dag of nacht, eenieder was op zijn post.  Geruststellend en hartverwarmend was uw empathie.  Dank veel dank. 
   
  2022
  Het afscheid van 2022 was een groot feest. In de Poorterszaal waren aan het begin van de avond meer oliebollen dan bewoners. Maar die scheve verhouding werd vlot vlotgetrokken. Ook dit jaar waren er weer van die gemaskerde zangers. De niet dwingende, maar wel vreselijk vriendelijk vragende Irisogen deden mijn overjarige knien keurig knikken.  In de veronderstelling dat de stem zou worden vervormd heb ik het meelijwekkende melancholieke ‘Het Dorp’ van Wim Sonneveld achter een plastiek masker staan te kwijlen in plaats van kwelen.  Zat ik me daar mooi voor joker. Eigenlijk moet je er niet aan denken hoeveel er vr jou achter dat mombakkes hebben zitten zuchten kolder kletsen zwaar zwammen stug stotteren naar niesen hevig hijgen heftig hikken of akelig ademhalen.
   
  Al feestende werd 2022 steeds kleiner. De laatste seconden hebben we met z’n allen met glas champagne in de hand weggeteld. De Philipsoorbellen waren op tijd in veiligheid gebracht, er ontplofte een heerlijke herrie. Wat een wensen, wat een vuurwerk! In al die hectische heisa een ontroerend tafereel. Zich door die wilde warboel heen wurmend zocht de kolonel zijn moeder.  En kuste haar. Dat had ik ook wel willen doen. Wat een schat van een mens is dat!  Ik had het genoegen een poosje naast haar te zitten. Op m’n vraag hoe het ging antwoordde ze: “Och alles kraakt en piept maar ik ben er nog”. Nou dan weet je voldoende. Die zit voorlopig nog niet achter de geraniums. Ze houdt meer van zonnebloemen. Een voorbeeld voor velen.
   
  2023
  Nog een poosje buiten staan kijken. Er werd voor miljoen de lucht in geknald. Sommigen zullen zeggen verknald. Maar mooi was het. Arme (oog)artsen die nachtdienst hadden. Maar 2022 was geschiedenis en 2023 een feit. Wat brengt ons het nieuwe jaar?  In ieder geval moeten we dankbaar zijn voor die ernstige waarschuwing voor het lezen van het gevaarlijke boek ‘Pietje Bel.  Dat de tegenwoordige pubers met kromme rug en verkrampte duimen half in trans proberen ng meer tegenstanders aan flarden te schieten of aan hun giftige pijlen te rijgen praten we niet over. De ouders blijkbaar ook niet. Zo’n geestverrijkende bezigheid heet gaimen. Trouwens met de wolf gaat het steeds beter`. Behalve schapen is hij ook niet vies van het doodbijten van een veulentje. In het park De Hoge Veluwe is sinds de komst van de wolf het aantal moeflons met die prachtige gekrulde horens gehalveerd. Goed he. Ons Algemeen Beschaafd Nederlands is in 2022 ook een nieuwwoord rijker. Dat is klimaatklever. Hangplek vechtscheiding en comazuipen zijn zo gewoon geworden. Een garantie dat er in 2023 nog gelachen kan worden is dat  Chantal haar Pyjamaparty heeft meegenomen.  Het blijkt ook normaal te zijn dat men tegenwoordig veel meer voor n jongen betaalt dan vroeger voor scheepsladingen vaders moeders en kinderen. Beste mensen, we kunnen de draak steken met ernstige zaken, maar laten we niet de realiteit uit het oog verliezen. OEKRAN... Wat voert het kremlinbeest in zijn schild?  Versaag niet, blijf hopen op en bidden om vrede. 
   
   
 

GELUKKIG NIEUWJAAR  

   
 
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek
  •    WORD VRIEND 
  •  
     
    SVVB