NIEUWS
INDRUKWEKKENDE HERDENKING  6 sept Roermond (verslag Bronbeek bewoner Jaap Brink, foto's Sonja Luttik )
 
Evenals andere jaren was er ook dit jaar 2014 een delegatie van Bronbeekbewoners op zaterdag zes september bij de Nationale herdenking Indië-Monument en het Monument voor Vredesoperaties in Roermond aanwezig.
Om 10.00 uur vertrok er een bus richting het Zuiden. De begeleiding was in goede handen van adjudant Breukelman en echtgenote, korporaal Ruben ter Buurkes en de dames Luttik, en Leidelmeijer.
 
Na een voorspoedige reis werd men ruimschoots op tijd bij het Stadspark Hattem aan de Maastrichterweg afgezet om de zevenentwintigste herdenking bij te wonen. Er werden goede afspraken gemaakt waar men elkaar weer zou ontmoeten om op tijd – 13.45 uur - bij de gereserveerde plaatsen te zijn en eveneens voor de bus na afloop.
 
Duizenden mensen bevonden zich reeds op het uitgestrekte park. Hoewel Breukelman onderweg al een paar maal met een enorme doos met sandwiches was rondgegaan, waren de koffie- erwtensoep- en broodjestenten gauw gevonden. Het was wel hard werken met de rolstoelen door het gras.
Maar de dames en stagiaire Ter Buurkes lieten zich niet kennen en de ‘inzittenden’ werden met alle egards overal naar toe gereden.

Grappig was toen we als groep richting zitplaatsen gingen en er vier stewards bij elkaar stonden toen adjudant Breukelman half fluisterend zei: . “Nu moet je eens opletten.” En toen ‘uit volle borst’ alsof er een legeronderdeel naderde:

“LET OP, MET BRONBEEK -
G E E F A C H T,  B R E N G G R O E T”

en daar stonden plotseling de stewards stram in de houding, saluerend als een erehaag de Bronbeekers te verwelkomen. Ja ja, hoe kreeg hij dat voor elkaar. De eerste rij van een mooie afdeling was voor de Arnhemmers

Het kostte wel wat moeite, maar met vereende krachten kwam Van Seggelen toch uit de stoel op wielen in een stoel op poten.

 
Mevrouw Luttik heeft zowel met haar eigen tablet als met Van Seggelens telefoon Samsung S 5 mooie foto’s gemaakt.

Door de reeds vele malen bijgewoonde herdenkingen is het toch elk jaar weer een emotioneel gebeuren. De teneur van het welkomstwoord van de voorzitter van de stichting Nationaal Indië-Monument 1945-1962, de toespraak van de Cambodja-veteraan Hermy Heymann, de woorden en gebed van de aalmoezenier en de speech van Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport is ernstig en getuigt van een serieus medeleven. (#toespraken, klik hier)

 
Maar de declamatie van de - gelukkig altijd aanwezige - Roermondse dichter Hans van Bergen beroert je, raakt je tot in je bevende ziel. Het heeft soms de schijn alsof zijn woorden oude wonden openhalen, doch het tegendeel is waar. Ze zijn als balsem voor ruwe, wrede, genadeloze herinneringen. Hij moet ook een Indië-veteraan zijn, van hem moet er ook een vriend gesneuveld zijn, anders kun je niet zó waarheidsgetrouw, zó ongekunsteld, zó eerlijk je gedachten, je gevoelens, je ontroering van toen de vrije loop laten. Zijn oprechte woorden werden fragiel omlijst door hoofdzakelijk pianissimo gespeelde koraalmuziek.
 
De Taptoe, minuut stilte en het Wilhelmus maken je stil. Maar de flyover in Missing Man Formation overdondert en ontroert als eerbetoon even alles. Meer dan tachtig kransen werden er gelegd! Na het defilé loop je met een vreemd knagend schuldgevoel naar de zuilengalerij met meer dan 6.200 namen, loopt naar de zuil met zijn naam, raakt met wijs- en middelvinger alle letters aan en loopt dan stiekem, liefst onzichtbaar weg.
 
Het was wederom een middag waarin niet verstopte of weggemoffelde gevoelens werden verstoord of beschadigd, doch gevoelens zó privé dat je er altijd in je eentje mee omgaat en die op zo’n middag extra worden gekoesterd.
De terugreis ging ook weer vlot. De vriendelijke chauffeur had de ‘loopplank’ (eigenlijk meer een bijna liggende ladder) al klaar gelegd en het aan boord gaan verliep niet zonder moeite, maar wel vlekkeloos. Bij thuiskomst stonden de ziekenboeg dames - de altijd behulpzame verpleegsters - de passagiers al op te wachten om bij het uitstappen de helpende hand te bieden.
 
En alsof het nog niet mooi genoeg was zat even later het hele gezelschap in de Poorterszaal aan een lekkere warme maaltijd. Waar hebben we het aan verdiend, in een wereld die bloedt uit vele wonden, vol dreigingen en miljoenen vluchtelingen. Wij wonen echt in een KONINKLIJK tehuis. Tel uw zegeningen één voor één!
 
 
 

 

 

 

 

 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek    
  
 mail:  svvb@kpnmail.nl
                                                             
SVVB
 
 
 @ SVVB