WELKOM    VVV   VRIENDEN VV NIEUWS vvv AGENDA vvv LINKS vvv CONTACT vvv FACEBOOKN
 
     
     
     
  NIEUWS  
     
     
aaaaaa Bronbeek herdenkt op 4 mei achter de gesloten hekken. Na een korte toespraak van commandant Bronbeek werden namens Bronbeek en namens het Defensie Ondersteuningscommando kransen gelegd. De bewoners brachten vervolgens een bloemengroet aan de grote monumenten op het landgoed: Jongenskampen, Vrouwenkampen, Japanse Zeetransporten, Dodenspoorlijnen (Birma-Siam en Pakan Baru), Papua-monument, Slag in de Javazee en in voormalig Nederlands-Indië Gevallen Arnhemmers'..  
     
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Herdenking Slag in de Javazee op Bronbeek - TracesOfWar.nl Lasergravure - art.nr. 5541 Papua monument Bronbeek

Stichting Vrienden van Bronbeek

 
     
     
  Zie hier de toespraak van commandant Bronbeek Kolonel K.G.J. van Dreumel  
 
   
   
 
  Dodenherdenking Bronbeek 4 mei 2020  
     
  Goedemorgen heren en welkom op onze eigen Bronbeek 4 mei-herdenking. Wat mooi dat u er met zo veel mensen bent vandaag. En nu kijkt u waarschijnlijk om u heen en denk: ‘hoezo met zoveel mensen. Nog niet de helft van de mensen die er normaal bij zijn en toch … En toch bent u met heel veel mensen hier. Ik kom daar straks op terug. Ik leg dat uit.  
     
  Wat een bizarre tijd. Wat een onvoorstelbare toestand. De situatie waar we nu in zitten, hadden we simpelweg niet kunnen verzinnen. Ik niet in ieder geval. Ik zag het niet aankomen. Ik had op 6 januari tijdens de nieuwjaarstoespraak noch op 19 februari op de Bronbeek verjaardag geen voorspelling kunnen doen die ook maar in de buurt had kunnen liggen van deze ellende. Opgesloten binnen de hekken van ons prachtige landgoed (groot, maar na 7 weken ook absoluut te klein) zijn we – en zeker u – in zekere mate afgesneden van de buitenwereld en op ons zelf aangewezen. Een behoorlijke beperking, maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het vandaag, op dit moment, hier samen rondom het KNIL-monument eigenlijk niet zo heel erg. De stilte die 7 weken geleden als een dikke deken over ons heen gevallen is en het gedwongen onderons samenzijn passen wel bij 4 mei, passen best goed bij deze herdenking.  
     
  Vandaag herdenken wij, herdenkt heel Nederland en herdenken Nederlanders over de hele wereld (in de west, in de oost, in missiegebieden zoals Afghanistan, Irak, Mali, maar ook aan de Russische grens in de Baltische Staten, op de Nederlandse erevelden in Indonesië, in Pusan en op heel veel meer plaatsen). We herdenken ‘allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Dat doen we ieder jaar op 4 mei, maar dit jaar is toch een beetje bijzonder. We ontkomen er niet aan om stilletjes, misschien onbedoeld of omdat we dat toch ook belangrijk vinden, ook stil te staan bij de angst, de bedreiging en de slachtoffers, die de coronabesmetting ons heeft aangedaan. En wat mij betreft mag dat best een beetje. Af en toe lijkt het ook wel een beetje oorlog. Oorlog tegen dat vermaledijde virus.
Niemand zal het ons overigens kwalijk nemen dat onze gedachten heel even afdwalen naar adjudant Joop van Rijswijk en korporaal der eerste klasse Gerard Jansen van wie we nauwelijks fatsoenlijk afscheid konden nemen.
 
     
   
     
     
  Ik vind nog iets anders bijzonder. Kijk eens om u heen. Doordat we vandaag gedwongen heel erg onder ons zijn, zijn we op een enkeling na met alleen maar veteranen bij elkaar. En veteranen en de dodenherdenking, dat is altijd bijzonder. Wij veteranen weten als geen ander wat de eerder geciteerde formule ‘de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties’ betekent. Wij waren er namelijk bij in oorlogssituaties en bij vredesoperaties, wij zaten er in, wij hebben het beleefd of doorleefd, en belangrijker nog, wij hebben het óverleefd. En voor heel veel van ons zijn de doden die we vandaag herdenken bekende namen, gezichten, herinneringen. Sommigen zagen we op afstand, maar er zijn er ook die heel dichtbij waren. We weten nog wat ze deden, wat ze zeiden, hoe ze lachten of juist niet, we kunnen sommigen van hen nog een beetje voelen, ruiken, horen. Misschien wordt dat met de jaren langzaam moeilijker, maar misschien ook helemaal niet en zien we ze vaak nog in goede of in slechte tijden vlak naast ons. Maar op het moment van de dodenherdenking zijn ze, ieder jaar opnieuw, heel dichtbij. En dat kun je zien. Als je een veteraan, die maten is verloren, tijdens de twee minuten stilte heel goed aankijkt, diep door hun ogen heen kijkt, dan kun je ze zien, die maten. Ze staan er allemaal. Direct achter of naast de veteraan. Direct achter of naast ons. Misschien een beetje mistig of onscherp, maar ze staan er allemaal. Je kunt ze bijna aanraken. En ik ben blij dat ze er allemaal zijn. Ik ben blij dat jullie er allemaal zijn. En jullie zijn allemaal meer dan van harte welkom. We hebben jullie gemist. Jullie zijn het voor wie we hier staan.  
     
     
  Dadelijk zijn we twee minuten stil. Twee minuten deze ochtend. Terwijl de geluiden van de omgeving in de stilte tot ons doordringen, staan we stil bij de kostbare, onvervangbare offers, door Nederlanders gebracht voor onze vrijheid of in het belang van vrede en rechtsorde, hier thuis en waar ook ter wereld, ver van huis en haard. Respectvol stilstaan bij met de dood betaalde moed, opoffering, toewijding en daadkracht, maar heel in het bijzonder bij diep gevoelde persoonlijke verliezen die we als land én als persoon willen blijven herdenken.  
  Zolang wij blijven herdenken, zullen de doden nooit helemaal dood zijn. Zolang wij, zoals we hier bij elkaar zijn, ieder jaar twee minuten stilstaan bij verloren kameraden, zullen ook zij ieder jaar twee minuten, direct achter of naast ons staan. Misschien een beetje mistig of onscherp, maar kunnen we ze ieder jaar bijna aanraken.  
     
  Laten we stil zijn.  
     
     
  Hierna volgde de Taptoe, 2 minuten stilte en het Wilhelmus  
     
     
 
 
 
     
   
     
   
     
   
     
   
     
   
  (Foto's kolonel van Dreumel en Bronbeek bewoner John van Heist)  
     
     
     
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek 
SVVB
 
 
SVVB