NIEUWS
Puck de Voogd overleden
geplaatst 15 febr 2019
Een droef bericht bereikte ons. Puck de Voogd-Willemsen is afgelopen dinsdag 12 februari overleden. Puck de Voogd was Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Zij zat jarenlang in de redactie van het Bronbeek Bulletin.
Geboren 8-4-1931 overleden op 12-02-2019
Voor het eerst zie ik Pucks naam in het Bronbeek Bulletin van juni 1987. Voor die tijd bestond er een 'Nieuwsbulletin Bronbeek' dat uit een aantal A-tjes bestond en 2 x per jaar verscheen.
Juni 1987 verscheen voor het eerst een magazine van 16 blz. 'Nieuw jasje' staat er .. 'Het bestuur heeft besloten om de uitgave van het informatiebulletin voor de donateurs een ander aanzien te geven, en meerdere keren per jaar uit te geven'... In de colofon zien we dan al de naam P. de Voogd. Ze zal in het Bronbeek Bulletin blijven schrijven tot 2013.......
 
foto Geertje.
 
Zij krijgt een vaste rubriek 'Kris Kras'. Kris kras vertelt over allerlei zaken op Bronbeek. Nieuwe mensen die aangenomen worden, de Bronbeek verbouwingen, ze schrijft over het landgoed, de plantenkalender en natuurlijk over de bewoners en de commandanten. 
Zo heeft ze bijvoorbeeld ook het interview van Brigade Generaal titulair bd. Willem Epke (Bronbeek Bulletin april 1988) gedaan. Dit artikel van Puck heb ik gekozen uit alle artikeltjes die ze in de loop der jaren schreef.
Deze commandant Bronbeek was commandant tijdens de moeilijke jaren 1979-1983 toen Bronbeek dreigde te sluiten. Ook daar was Puck nauw bij betrokken.
Brigade Generaal titulair bd. Willem Epke was commandant van 1 januari 1980 tot 19 februari 1988.
De gevleugelde woorden van Epke:..... 'ik ben niet gekomen om het tehuis te sluiten maar om het open te houden. Hij dreigde zelfs zijn Militaire Willemsorde 4e klasse terug te zenden.
Uit het interview blijkt dat Puck het niet makkelijk heeft dit interview te doen. Epke is met van alles en nog wat bezig..
INTERVIEW MET GENERAAL W. EPKE;  door Puck de Voogd
Wie mocht denken, dat een interview met de nu oud-commandant Bronbeek een makkie zou zijn, komt bedrogen uit.
Geen rustig plaatsje om te praten, maar op een bankje in de zuidwest vleugel van het museum vond het gesprek plaats.
Een plek, waar vroeger pruimende oud-kolonialen hun speeksel in een enkele meters verder staande kwispedoor trachtten te mikken.
Maar dit terzijde. Een interview in de ware zin heb je met die man niet: je ondergaat het. Als een stortbad komen de woorden over je heen, maar het bleek gelukkig geen koude douche.
 
Af en toe werd de monoloog onderbroken door het geven van advies aan één van zijn personeelsleden of een lid van de vereniging Madjoe, die druk bezig waren met het inrichten van de nieuwe zalen.
Het verbaasde me dan ook geenszins, dat hij op een gegeven moment als door een wesp gestoken overeind vloog en me meetroonde naar een rommelhok om te helpen zoeken naar een camouflagejas, welke daar wel eens zou kunnen liggen en voor het museum nodig was. Als je dan ook nog te horen krijgt, dat tussen de buien door — het regende echt — een Beatrixboom geplant moest worden, dan denk je bij jezelf: "laat maar waaien, dat interview".
 
Overduidelijk is wel gebleken, dat de generaal beslist geen "ego-tripper" is. Bij alles, wat onder zijn leiding tot stand is gekomen, zwaait hij onmiddellijk alle lof naar zijn medewerkers van hoog tot laag en niet te vergeten de inwoners.
Het personeel kreeg er vele taken bij, waarvoor scholing nodig was. Door de enorme taak in begeleiding — ook van de inwoners, die hierdoor kritischer en mondiger werden — bleek eigenlijk geen tijd over voor andere zaken, waardoor hij aangewezen was op veel vrijwilligers om dit werk uit handen te nemen.
 
Zo heeft hij enorme bewondering voor alle mensen, die veel tijd beschikbaar stellen voor de Stichting Vrienden van Bronbeek, alsmede Madjoe, welke van een ondersteunende vereniging uitgroeide tot een vriendenkring, die ongelooflijk veel voor Bronbeek doet.
 
Onwillekeurig rijst de vraag waarom iemand, op toch middelbare leeftijd, een dergelijke functie aanvaardt. Ieder ander zou op zijn lauweren gaan rusten, maar niet generaal Epke.
Voor hem is het antwoord simpel: -Ik kende Bronbeek al en ook de militaire traditie van Bronbeek. De inwoners hebben in het verleden veel voor ons gedaan en nu is het mijn beurt". Doorslaggevend hierbij was wel, dat hij hier samen met zijn echtgenote de schouders onder kon gaan zetten. Zij had de opleiding en papieren om directrice van een bejaardenhuis te worden. Haar steun was al die jaren dan ook onontbeerlijk.
 
Op mijn voorzichtige vraag wat hij gedaan had om de Militaire Willems-Orde te krijgen, kwam onmiddellijk het antwoord: "dat heb ik niet alleen gedaan; laten we zeggen voor militaire operaties in de jaren 1946-1950.
'Als je het precies wilt weten, ga je maar in het museum kijken; daar hangt-ie en het staat erbij. Je moet wel tussen de regels doorlezen'. Een advies, dat ik graag aan de lezer doorgeef wanneer ze het museum bezoeken.
 
Bij de aanvaarding van zijn commando in 1980 sprak generaal Epke de woorden: "ik ben niet gekomen om het tehuis te sluiten, maar om Bronbeek open te houden". (de eerste sluitingspoging dateert van 1979).
 
Vlak voor zijn commando-overdracht constateert hij tevreden te zijn met de realisatie van de verandering van een verouderd in een vernieuwd Bronbeek.
 
"Wanneer je een dergelijke taak op je neemt weet je, dat je niet alles kunt voltooien, maar je hoopt, dat het doorgaat. Kijk naar de vernieuwing van het museum: het is zo ingericht, dat veel dingen veranderbaar zijn.
Anderen kunnen het museum vervolmaken".
 
Bij alles, wat onder zijn commando tot stand is gekomen, blijft voor hem een hoogtepunt: de overbrenging van de ziekeninrichting naar het hoofdgebouw, waardoor het isolement van de zieken is opgeheven.
Voor de inwoners heeft hij een "thuis" gemaakt van een tehuis".
 
Op de valreep laat de generaal nog net vallen:
"Opdracht Koning Willem III uitgevoerd: extra vleugel en een naam voor alle zalen".
 
P. de Voogd
-◊- Kolonel W.Epke Brigade generaal titulair  
   
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek 
     
mail: svvb1983@gmail.com

 

SVVB
 
 
@ SVVB