NIEUWS
 
JONGENSKAMPEN  
Herdenking Jongenskampen 23 augustus 2018  
geplaatst 12 sept.
 
“De Geest overwint”, 73 jaar na de bevrijding, is dit het thema van de Indië herdenking 2018.
   
foto boven: ©Gert Janssen, VidiPhoto andere fto's Bert van Willigenburg en Will van de Corput
 
Toespraak Rob Hagenbeek,  voorzitter
'Herdenken is nodig, in welke vorm dan ook. De geest overwint, want u bent hier, omdat u dat belangrijk vindt, om eengezamenlijk moment te delen met hen die u dierbaar zijn.
Iedereen die hier aanwezig is, heeft de kans om geschiedenis door te geven aan de volgende generatie, dat is nodig om te kunnen blijven herdenken', .lees verder...
#toespraak Rob Hagenbeek:
 
Toespraak van Yvonne van Genugten drecteur IHC
'Vandaag sta ik hier als dochter van een kampkind, maar ook als directeur van het Indisch Herinneringscentrum. ...
Er is altijd een sterke verbintenis geweest tussen de vrouwenkampen en de jongenskampen. De jongetjes waren veelal eerst geïnterneerd met hun moeder in het vrouwenkamp. Later, toen ze ouder dan 10 jaar waren, werden zij wreed gescheiden van hun moeders. En weer later, na de capitulatie van Japan, gingen de jongens op zoek naar hun moeder. Zij verlieten het jongenskamp op weg naar het ongewisse: zou ze nog leven? Zoals we in het gedicht van Govert Huijser weten was zijn moeder gestorven. En velen van hen kenden hetzelfde lot. Sommige oudere jongens gingen vaak op eigen gelegenheid op zoek naar hun moeder, anderen werden met hulp van het Rode Kruis herenigd'..lees verder #toespraak Yvonne van Genugten :
 
De in 2014 overleden Govert Huijser was zo’n kind. Hij was getekend door zijn tijd als kind in een Japans jongenskamp en schreef ook gedichten over zijn ervaringen in het kamp. In 2005 schreef hij het volgende gedicht, dat ik u niet wil onthouden:  (uit Flarden; herinneringen van een kampjongen Govert Huijser)
 
Mannen van tien jaar en ouder
De heiho ranselde met welgemikte slagen
Tienjarige jongens achter een legerwagen.
Per onbegrijpelijk decreet waren zij
Verklaard tot man - en mannen
Horen niet meer bij hun moeder.
 
Hij stond in de rij met in de ene hand zijn teddybeer
Vastgeklemd om de enige nog aanwezige poot
In de andere hand een tasje met daarin
Het laatste restje suiker en wat malariapillen.
 
Zijn moeder had dat er op het laatst ingestopt
Hij dwong zijn tranen terug
Hij was nu toch man.
 
Zijn moeder bad en had de intense hoop
Hem ooit weer terug te zien.
Ze had bij zijn geboorte
Zo'n mooie naam voor hem bedacht.
 
Zij, zij stierf aan ondervoeding en malaria
Ontbeerde pillen die zijn leven redden.
 
Hij kwam terecht in een Hollands contractpension
Koud, nat, onbehaaglijk en ook niet zo aardig
De hongerwinter was belangrijker in het gesprek
Dan zijn verhaal van zijn – wreed - vertrek.
 
Over goed en kwaad dacht hij steeds afwijkend
Zijn relaties liepen allen stuk
Drank en drugs hielpen soms, even de werkelijkheid ontwijkend.
Zijn loopbaan mislukte keer op keer
Het enige wat hij miste was zijn oude, éénarmige, zachte teddybeer.
 
   
 
-◊- Flarden, herinneringen van een kampjongen Govert Huijser
-◊- Beeldje jongenskampen foetsie (artikel BB 2006 )
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek    
  
  • mail: svvb1983@gmail.com
  •                                                              
    SVVB
     
     
     © SVVB