NIEUWS
 
17 mei - Herdenking opheffing KNIL - met in de middag een lezing van Vilian van de Loo
geplaatst 30 mei
Ook dit jaar werd op Landgoed Bronbeek stilgestaan bij de opheffing van het KNIL op 26 juli 1950
(foto's op Bronbeek: Bert van Willgenburg en Geertje)
Eregast herdenking, de Indonesische ambassadeur IGusti  Agung Wesaka Puja Toespraak van Luitenant-kolonel P.T.H. (Paul) Janssen Commandant, 12 Infanteriebataljon Air Assault Regiment Van Heutsz, 11 Luchtmobiele Brigade Koninklijke Landmacht..
 
Toespraak Luitenant-kolonel P.T.H. (Paul) Janssen
 
Excellentie, generaal, vertegenwoordigers van de OPCO’s en de IGK, veteranen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger, IndiŽ veteranen, geŽerde gasten, mannen van 12 Infanteriebataljon AASLT RVH. Mede namens Commandant Bronbeek, de kol Dulfer, van harte welkom op het landgoed Bronbeek, bij het Regiment Van Heutsz en bij onze jaarlijkse herdenkingsceremonie voor het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger.
 
A special welcome to His Excellency the Ambassador of the Republic of Indonesia. Your Excellency, we welcome you here in our midst today, with strong feelings of friendship. We share a long and sometimes troublesome history, and your presence here underlines our shared history. That history, with the gains and sacrifices that came along, has welded a bond between our two nations. Our Regiment will stand firm to support and uphold that bond. Please allow me to continue in Dutch.
 
Dames en heren. U ziet dat het bataljon maar zeer beperkt aanwezig is vandaag. De B-Wonju-compagnie is momenteel ingezet op CuraÁao om de militaire presentie aldaar te garanderen. Zij worden in juli afgelost door onze A-Java-cie, en de Javanen zijn nu bezig om zich voor te bereiden op hun inzet. Ook de C-Nudae en de D-Atjeh cie zijn bezig met voorbereidingen voor uitzendingen in het najaar naar respectievelijk Irak en Mali. Onze inzet voor vrede en vrijheid stopt nooit.
 
Wij herdenken en eren vandaag de krijgsverrichtingen en de heldendaden van het KNIL. Wij herdenken en eren met groot respect onze in voormalig Nederlands-IndiŽ gevallen kameraden, maar ook hen die geestelijk of lichamelijk gewond terugkeerden. We staan stil bij alle slachtoffers, van ongeacht welke nationaliteit, militairen en burgers, die vielen op Indische bodem, maar ook bij hen die na terugkomst hier op Nederlandse bodem niet of niet meer konden aarden.
 
Onze regimentsgeschiedenis start op 14 september 1814 met de oprichting van een Koloniale Strijdmacht. Op ons nieuwe vaandel staat dit jaartal ook weergegeven. De krijgsverrichtingen van het KNIL beginnen meteen al in 1815, met de inzet van de Indische Brigade bij de veldtocht naar Frankrijk. Ik wil de heer Plink bedanken voor zijn onderzoek naar onze Vaandelopschriften. Op 10 maart 1832 tekende de Koning voor de oprichting van het Nederlands Indisch Leger, dat als Koninklijk Nederlands-Indisch Leger op 26 juli 1950, werd opgeheven. Het net opgerichte Regiment Van Heutsz nam onmiddellijk de voor ons inmiddels heilige taak op zich om 136 jaar rijke krijgsgeschiedenis en prachtige tradities te beschermen, uit te dragen en hoog te houden. Met trots dragen wij de Willemsorde 4e klasse aan ons vaandel en de gouden zon van IndiŽ in ons wapen en op onze baret.
 
Deze zomer is het al weer 67 jaar geleden dat het KNIL werd opgeheven en dat er een einde kwam aan dit roemrijke leger. Een leger dat er voor verantwoordelijk was dat het Koninkrijk der Nederlanden zijn grootste omvang bereikte en dat de vele inheemse vorsten onder het centrale gezag werden gebracht. Maar ook een klein leger, dat in de jaren veertig zijn meerdere moest erkennen in het in eerste instantie oppermachtige Japanse leger, en dat grotendeels in gevangenschap werd afgevoerd. Een leger dat vrijwel direct na terugkeer uit gevangenschap weer werd ingezet tegen de oplaaiende onlusten.
 
Vooral de laatste jaren van de Nederlandse aanwezigheid in IndiŽ vergde de inzet van een steeds groter deel van onze krijgsmacht, een steeds hogere tol. Een periode waarin het KNIL zijn krachten verdeelde om de nieuw aangevoerde troepen te ondersteunen en wegwijs te maken in de gebruiken en heersende omstandigheden in het land. Ondanks de steeds grotere internationale druk bleef de regering volharden in haar poging onze kolonie, onze trots, te behouden. Militairen, beroeps en dienstplichtig, deden wat van hun gevraagd werd. Vaak ver weg van huis, met weinig contact met het thuisfront, en waarbij het gevaar voortdurend op de loer lag.
 
Na terugkeer uit IndiŽ kreeg u geen heldenontvangst. Integendeel, vaak was men gewoonweg niet geÔnteresseerd in uw verhalen. Er moest immers worden opgebouwd en terugkijken paste daar niet in. Het huidige kabinet, inmiddels demissionair, steunt een onafhankelijk vervolgonderzoek naar de naoorlogse dekolonisatieperiode in voormalig Nederlands-IndiŽ en de context waarin destijds geweldsconflicten plaatsvonden. Het onderzoek richt zich niet alleen op het militaire, maar ook op het politieke, bestuurlijke en justitiŽle optreden tussen 1945 tot 1949. Met name dit laatste is van belang om te benadrukken. Een militair kiest namelijk niet zijn eigen missie uit, maar wordt ingezet door de regering, en iedere keer weer geplaatst in een unieke context, met een eigen tijdsgeest. Dat was toen, en dat is nu nog steeds zo. Uw inzet verdient ons aller respect. Weet dat wij trots zijn op de krijgsverrichtingen van het KNIL, en dat ons regimentsvaandel het meest gedecoreerde vaandel van de krijgsmacht is. Maar weet dat wij vooral trots zijn op u, onze voorgangers, onze veteranen. En de ondersteuning van die veteranen is in goede handen bij onze Vereniging Veteranen RVH.
 
Net als in voorgaande jaren hebben velen van u de weg naar Bronbeek weer gevonden. Als gevolg van de voortschrijdende tijd, minder in aantal, maar nog altijd trots en fier zoals in uw jongere jaren. Vergezeld van partners die in de loop van de tijd deelgenoot zijn geworden van uw ervaringen, waarmee lief en leed is gedeeld. Hoewel sindsdien vele jaren zijn verstreken blijven de herinneringen. Goede en slechte herinneringen, waarvan je nooit weet wanneer ze boven komen en wat ze met je doen, soms vele jaren later. Herinneringen laten zich wat dat betreft niet sturen. Velen bleven achter en keerden niet terug bij hun familie en vrienden, een leegte achterlatend die zich maar moeilijk liet vullen. Daarom herdenken wij ook, ook al doet dat soms pijn. Herdenken, ook 67 jaar later, is goed. Uw aanwezigheid hier vandaag als onze gast is iets wat wij zeer waarderen.
 
We zijn dadelijk 1 minuut stil. We keren even terug naar wat er is geweest, naar wat en wie in IndiŽ moest achterblijven, naar de mooie en de intens verdrietige momenten. We laten onze gedachten even rusten bij het verleden, zodat we gewapend met warme herinneringen, de geleerde lessen en de goede voorbeelden voorwaarts kunnen naar de toekomst.
Met het aansluitend leggen van een krans staan wij stil bij allen die op eervolle wijze hun taak voor het koninkrijk in het voormalig Nederlands-IndiŽ hebben verricht. Die onderdeel uitmaakten van het KNIL of daarmee verbonden waren. Die dienden in een bewogen periode waarin velen hun leven lieten of terugkeerden met psychische en lichamelijke verwondingen. Gevolgen die ook doorwerkten in hun familie, en waar sommigen nooit meer over wilden spreken. Juist ook voor hen leggen wij een krans.
 
Ik wens u allemaal een mooie herdenking en een fijne reŁnie toe.
 
   

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Stichting Vrienden van Bronbeek
Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen en Museum KTOMM Bronbeek 
     
mail: svvb1983@gmail.com

 

SVVB
 
 
© SVVB